این تناقض واقعیت دارد. مفاهیم «کنترل» و «استقلال» بطور آشکار با یکدیگر در تضاد بوده و در عین حال هر دو استقلال و استانداردهای عملکرد دارای اهمیت هستند.

رفع این تناقض به درجه بالایی از مهارت رهبری نیاز دارد رهبر ضمن اهمیت دادن به نظر کارکنان درباره چگونگی دستیابی به اهداف عملکرد باید به منظور ثبات و قابلیت اعتماد بر یافتن شاخصهای کلیدی عملکرد تمرکز کند.

برای مثال یک هدف مانند کاهش هزینه های بازاریابی به میزان 10/000 دلار » نسبت به هدف افزایش سود خالص به میزان 10/000 دلار » ، آزادی عمل کمتری به تیم میدهد. در هدف اول به کارکنان اختیار کمتری واگذار شده است. در هدف دوم باید از طریق افزایش درآمد که حتی ممکن است به افزایش هزینه های بازاریابی منجر شود و یا از طریق کاهش هزینه ها به هدف رسید. افزایش درآمد ممکن است از دو طریق ایجاد شود -1 افزایش قیمت ها - کاهش قیمتها و به تبع آن افزایش تقاضا برای کاهش هزینه ها، ممکن است سعی شود تا خدمات و هزینه های ارائه آن کاهش یابد یا از طریق کاهش هزینه واحد محصول یا خدمت در اثر افزایش تقاضا به وسیله سرشکن کردن هزینه های ثابت بر روی تعداد واحدهای محصول یا خدمت بیشتر به این هدف دست یافت.

با این که دادن درجه استقلال بیشتر به کارکنان به معنی تماس کمتر با رهبر نیست ولی تحقیقات این ایده را تأیید می کنند که با فرض در نظر گرفتن مدیر در نقش یک تسهیل کننده نظارت کردن اثر بخش منافع متعددی در بر خواهد داشت. اول اینکه بازخوردی از پیشرفت گروه به رهبر می دهد. اگر مشکلی وجود داشته باشد رهبر میتواند حمایتهای خود را افزایش دهد. ثانیاً اگر خود عمل کنترل با نظارت یک فرد یا ارتباط مستقیم با کارکنان انجام شود باعث کاهش اهمیت تیم و وظایفش خواهد شد. این نوع شناخت در انگیزش کارکنان دارای اهمیت است. (1992 |Bolman)

بطور کلی سیستم مدیریت کیفیت جامع آمیزه ای از خودکنترلی و اختیار معطوف به هدف میباشد. هر اندازه در سازمان خودکنترلی بیشتر باشد سیستم به سوی مدیریت کیفیت فراگیر (TQM) نزدیکتر است و بالعکس هر چه کنترل در سازمان بیشتر باشد سیستم به سوی کنترل کیفیت فراگیر (TOC) سوق داده میشود. همان منبع برخی حرف C در TQC را به Culture تغییر داده و از فرهنگ کیفیت فراگیر نام می برند. کنعانی.

فروش انواع کاشی گنبد - کاشی محراب در کاشی سنتی رنجبران