مراکز دانش در سازمانها ،در حقیقت، کانون جمعآوری، سازماندهی و انتشار دانش میباشند. این مراکز ممکن است بصورت فیزیکی یا مجازی باشند. هدف از ایجاد این مراکز هدایت افراد به سوی منابع دانش در داخل یا خـارج سـازمان میباشـد .در ایـن مراکز نقشههای دانش تهیه، نگهداری و بهنگامسازی میشوند. این مراکز در اصل به عنـوان نقـاط انـشعاب تلقـی میـشوند کـه دسترسی به هر منبع دانش از طریق آنها صورت میگیرد.وجود این مراکز علاوه بر یکپارچگی و انسجام محتوای دانش سـازمان، از بسیاری از دوبارهکاریها ،خصوصا در کسب دانش، جلوگیری میکند. این مراکز باید قادر باشند کـه خـدمات زیـر را در سـ ازمان ارایه نمایند:

این سیستم به شما خواهد گفت که دانش مورد نیاز خود را کجا و چگونه میتوانید بیابید؛

دانشهای مختلف را سازماندهی و شاخصگذاری خواهد کرد تا بصورت کارآمد بتوانید به آن دسترسی داشته باشید؛

مخازن دانش سازمان را مدیریت خواهد کرد؛

ارتباط بین مدارک کاغذی و دیجیتال دانش را برقرار خواهد کرد؛

به تشکیل انجمنهای کاری، از طریق تسهیل ارتباطات افراد، کمک خواهد کرد؛

تقویت بازار

سازمانها باید تلاش کنند که دانش خود را در خروجی خود منعکس و متجلی نمایند . دانش سازمان باید موجب ایجاد تمایز در محصولات و خدمات ارایه شده از سوی سازمان به کلیه ذینفعان گردد. عملکرد سیـستم مـدیریت دانـش بایـد بـا اهـداف توسعه بازار هماهنگ باشد و در جهت تقویت آن بکار رود . سازمان باید از دانش بعنوان منبعی برای افزایش درآمد استفاده نماید . بسیاری از سازمانها بعنوان محصولات و خدمات جنبی، دانش خود را میفروشند

اندازه گیری

سازمانها باید سرمایههای فکری خود، از جمله دانش سازمانی، را بطور سیستماتیک مدیریت نماینـد . بـرای مـدیریت ایـن سرمایهها باید بتوانند داراییهای فکری خود را اندازهگیری نمایند؛ اصولا آنچه قابل اندازهگیری نباشد، قابل مدیریت نخواهد بـود. اغلب سازمانهایی که در حوزه مدیریت دانش موفق می باشند، بطور دورهای و اغلب سالانه، گزارشی از وضعیت داراییهای فکری خود به سهامداران و سایر ذینفعان سازمان ارایه میکنند.

کاشی کاری سفره خانه های سنتی - رستوران ها - نگارخانه ها