بحث هایی پیرامون پروژه های توریستی محیط زیستی که با طرح دو پروژه در اتریش و یک پروژه در ایران توصیف می گردد. ”جائی که هنوز مرخصی ها مرخصی هستند“ شعار یک منطقه توریستی در اتریش می باشد. شعاری که جهت جلب توریست میباشد، اما این ناحیه هنوز تسهیلات توریستی کمی دارد. نتیجه ای که از آن می توانیم بگیریم این است که ”مرخصی های واقعی“ در جائی اتفاق میافتند که در آنها هیچ ساختمان توریستی پیدا نمی شود و بعد می توانید نتیجه بگیرید که پیشرفت در صنعت توریستی دقیقاً همان چیزی را که جهانگردان را جلب می کند نابود می سازد که به طور کلی طبیعت خالص و دست نخورده، آرامش و ساختمان های قدیمی موجود، میباشد.آیا اجباری هست که چنین باشد؟ آیا ”خود نابودی “جزء لاینفک هر پروژه توریستی است؟

من این سئوالات را می خواهم با بکار بردن دو مثال جواب دهم.

پروژه (یاکتافن جویز) در اتریش در سال 2001 ساخته شده.

پروژه آشوراده در ایران پروژهای است که در زمان حاضر من به اتفاق آقای دکتر هلفروش روی آن کار میکنیم.

قبل از طرح ما طرحی برای پروژه یاکتافن وجود داشت که از نوع پروژههای ”خودنابودگر“ بود.

(این پروژه توسط کسان دیگری طرح شده بود) در یک شرایط بسیار حساس طراحی، کم کم واضح گردید که ساخت هتل مورد نظر با طرح برنامه ریزی شده آن، آب موجود را فاسد میکرد. (شروع به بدبو شدن میکرد) نتیجه این شد که مسئول کیفیت آب آن دریاچه نمی توانست تحت آن شرایط تضمین کند که آب دریاچه کیفیتش را حفظ کند. بنابراین آن پروژه بیش از اندازه بزرگ گردند و رفته رفته (خود را نابود کرد) حتی قبل از ساخته شدن. اما مقداری بودجه و انرژی از قبل به پروژه اختصاص داده شده بود. زیرا که شورای شهر محلی که پروژه در آن طراحی و ساخته شده بود فشار آوردند که یک زیربنا (مانند سیستم فاضلاب) بوجود آید و سرانجام پروژه ای برای جهانگردی داشته باشند. اما این بار وسیله سنجش برای یک پروژه توریستی، حفاظت تا حد ممکن محیط زیست و طبیعت بود (مانند آب و نباتات) . دومین شرط این بود که پروژه در محدوده طرح های ساختمانی پروژههای قبلی انجام گیرد (به شکل مثلثی) در این زمان یک گروه از سرمایه داران جوان با ایده پروژه توریستیای که استفاده از منابع بسیار غنی را لحاظ دارد، شروع به کار کردند. در واقع کیفیت های طبیعی باید عامل جلب توریست و توسعه بوده و بر اساس این امر یک رقابت دیگر، سازماندهی گردید.

برای من بعنوان یک معمار، مهمترین کیفیت، وجود اقلام ذیل است:

نیزار، باد، حیوانات (مخصوصاً پرندگان)، آرامش، تغییر فصول و آب و هوا. (مشتری می خواهد که پروژه تا حد امکان به طبیعت نزدیک باشد)

من فکر می کنم از نقطه نظر محیط شناسی بهتر این بود که آن ناحیه را به حال خود بگذارند تا بطور طبیعی و وحشی باقی بماند اما با لحاظ کردن شرایط موجود (اقتصادی و سیاسی)، این ”راه حل محیط زیستی“ انجام پذیر نبود بنابر این ما مجبور شدیم انتخاب دوم را منظور نظر داشته باشیم. چگونه ما میتوانستیم تعادل اقتصادی را حفظ کنیم و چگونه می توانستیم حرمت طبیعت را حفظ کنیم. چگونه از طبیعت بعنوان یک کالای مصرفی می توانستیم استفاده کنیم (بطور همزمان) ضمناً هر نوع ساختمان سازی بعنوان دخالت در امور طبیعت و نابودی آن محسوب می گردید. اما می توان این نابودی طبیعت را تا حدی کمتر کرد. در بسیاری از نواحی توریستی اتریش مصرف منابع طبیعی، زیبایی طبیعت را از بین برده است ساختمان های بد شکل، نه تنها طبیعت را خراب کرده اند، بلکه زیبایی معماری خود را نیز از بین برده اند. از طرف دیگر به عقیده من ما باید از غنی بودن و زیبایی کامل طبیعت استفاده کنیم (نه تنها تصویر آن ولی محتوای آن) یکی از راه های نگهداری از ثروت طبیعی، این است که ساختمان ها را کوچکتر و متمرکزتر بسازیم، از این طریق می توانیم طبیعت دست نخورده بیشتری را حفظ کنیم.

ترکیب طبیعت با توسعه، بی احترامی به هر دوی آنهاست، متقابلاً یک معماری خودکفا و متمرکز، قابلیت بیشتری جهت حفظ حرمت طبیعت دارد.

بویژه، اقتصاد متکی به صنعت جهانگردی و فعالیت های تفریحی از تضاد بین طبیعت و توسعه منتج میگردد. زیرا هرچه بیشتر، تفاوت بین زندگی روزمره جهانگرد و عرضه کالای توریستی باشد، جذابیت برای جهانگردان بیشتر خواهد بود. پس ما می توانیم نتیجه گیری کنیم که برخورداری از مزایای طبیعت می تواند بیش از توسعه صنعت توریستی به شکل متداولش باشد. (برای توریستی که در محیطی جهانی شده و شهری زندگی می کند.)

فروش کاشی سنتی آشپزخانه در کاشی سنتی رنجبران