همانند بسیاری از هنرهای اسلامی، فقط در دوره هایی خاص، کاشی کاران آثار خود را امضا می کردند. از استثناهای بزرگ خانواده های معتبر کاشی کاران کاشانی در ایران مرکزی، "خاندان ابوطاهر" است.

که بین سده های دوازدهم/چهاردهم/ششم و هشتم فعالیت داشته و به دلیل آثار بی شمار امضا شده به ویژه کاشی های مساجد مقبره ها که در سرتاسر ایران موجود بوده، شهرت یافته است.

نمونه ای دیگر از سفالگران ایرانی سده نوزدهم/سیزدهم "علی محمد اصفهانی " است که خاطر او "سر رابرت مرد چ اسمیت" کتابی تالیف کرد که حاوی مقالاتی درباره ی تولیدات سفالی بود.

گروه دیگری از کاشی ها تنها نام سفالگران را نشان داده، اما مطلب بیشتری درباره ی صنعت گران به دست نمی دهد.

از اواخر سده چهاردهم تا شانزدهم/هشتم تا دهم کاشی های بی شماری به وسیله صنعت گرانی امضا شده که با شهر "تبریز" در شمال غربی ایران مرتبط بوده اند.

در مکان هایی که امضاها پیدا میشدند اغلب کلمه عمل جلوتر آمده است این امر می تواند به این دلیل باشد که کسانی که این کاشی ها را ساخته، همان کسانی نبوده که آنها را تزیین میکرده اند.

در مواردی تاریخ نقش بسته روی کاشی ها، عددی یا حروفی بوده است. و در کاشی های ستاره ای اواخر سده سیزدهم/هفتم متعلق به "کاخ تخت سلیمان" ترکیبی از هر دو صورت تاریخ استفاده شده است.

تخمین اندازه کارگاههای سفالگری یا تعیین نحوة سازماندهی آنها دشوار شده است.

مطالعه یک کارگاه های سنتی در "میبد یزد" از مناطق مرکزی ایران، که دردهه 1380/1960 کشف گردید نظامی را در عرصه سفالگری آشکار کرد که ممکن است دقیقا یادآور کارگاه های قرون وسطی باشد.

اما مدیریت در این کارگاه، از سلسله مراتب دقیق و مجزا برخوردار بوده که در رأس آن استاد یا صنعت گران ارشد قرار داشته که از رمزو راز هنریاش هوشیارانه محافظت میکرده است.

تعدادی شاگرد که اغلب از اعضای خانواده اش بوده، زیر نظر او کار میکردند. در کارگاه میبد پیشه ها کاملا مشخص بوده، زیرا فعالیت ها در زمان های مختلف سال انجام میشده است:

در بهار و تابستان سفال گرها در خارج از کارگاه، بر روی بام نقاشی های گِل رسی، لعاب ها و تزیینات انجام میداده، در حالی که زمستان به فعالیت به داخل کارگاه ها سپری میکردند.

کوره هایی در جهان اسلام مورد استفاده قرار می گرفتند، مجهز به کوران، رو به بالا و با ساختاری گرد یا بیضوی بود که از دو اتاق تشکیل می شدند.

اتاق پایین از آتشدان تشکیل می یافت که حرارت جریان یافته در آن از طریق سوراخ های سقف مشبک اش به اتاق بالایی که در آن سفال های خام قرار داشتند راه می یافت.

ضمن پختن تدریجی آنها، از سوراخ های مختلف سقف گنبدی آن اتاق به بیرون متصاعد میشد. کوره هایی با ردیف هایی از میخ های سفالی با طول بین 60تا70 سانتی متر در بعضی مکان ها از جمله سیرف در خلیج فارس و کاخ ایلخانی در تخت سلیمان از زیر خاک به دست آمده است.

واژگـان کلـیدی:کاشی سنتی،معماری سنتی،کاشی کاری مساجد،دکوراسیون و دیزاین،کاشی هفت رنگ،کاشی مسجدی،کاشی محراب،کاشی قران،تولید کننده کاشی هفت رنگ،کاشی اشپزخانه،کاشی مترویی،کاشی مراکشی

کاشی سنتی را از کجا بخرم - کاشی سنتی رنجبران