گِل، تا اوایل سده هفتم ماده مورد استفاده برای ساخت ظروف ها و کاشی های گرانبها و پرزرق و برق بود.کیفیت گِل به آنچه که در دسترس بود و نیز به چگونگی آماده شدن آن بستگی داشت.

در این دوره یک ماده دست ساز که به عنوان خمیر سنگ یا خمیر چینی مشهور است معمول گردید و در مصر و سوریه و ایران مورد استفاده قرار گرفت.

برطبق دستورالعمل ابوالقاسم این ماده از ده قسمت کوارتز در ترکیب با یک قسمت لعاب شیشه و یک قسمت گِل سفید مرغوب ساخته میشد و تا حد ذوب شدن حرارت می دید تا اینکه شیشه شفاف بدست آید.

تهیه گِل سفید خالص کار دشواری بود که اغلب می بایستی از سرزمینی دور آورد میشد.

 ترکیب خمیر سنگ بسیار شبیه مادهای است که غالبا سفالینه لعابدار نامیده میشود و به وسیله سفالگران مصر باستان و ایران پیش از اسالم برای ساخت مهره ها و در دوران هخامنشیان 330-539 ق.م. برای آجر لعابدار به کار میرفت.

لعاب وجه تمایز سفال تزیینی از نوع روزمره (مصرفی) آن است. این سطح شیشه ای دو عملکرد تزیینی و کاربردی دارد، مایع درون ظرف بدون لعاب به بیرون تراوش می کند. در حالی که ظرف لعابدار نشست ناپذیر است.

کاشی های لعابدار نه تنها باعث غنای سطح معماری مزین به کاشی شده، بلکه برای عناصر دیواری های ساختمان حفاظی فراهم میکنند.

واژگـان کلـیدی:کاشی سنتی،معماری سنتی،کاشی کاری مساجد،دکوراسیون و دیزاین،کاشی هفت رنگ،کاشی مسجدی،کاشی محراب،کاشی قران،تولید کننده کاشی هفت رنگ،کاشی اشپزخانه،کاشی مترویی،کاشی مراکشی