نوع کارکنان
سازمان های تحقیق و توسعه
همچنین ، باید
گفت که هنوز بدقت مشخص نشده که یک مدیر تحقیقاتی باید چگونه شخصی باشد و چه مهارت
ها و ویژگیهایی را دارا باشد(2).
وجود یک
برنامه ریزی تحقیقاتی برای اجرای سیاست ها و استراتژیهای توسعه تحقیقات کاملاً
ضروری می باشد. بدیهی است که برنامه ریزی توسعه تحقیقات باید با استراتژیها و
برنامه ریزیهای اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی کاملاً همگام و همسو باشد. تحقّق امر
تحقیقات در یک فضای ذهنی و یا مراکز تحقیقاتی بریده از نیازهای واقعی جامعه هرگز
امکان پذیر نمی باشد. عوامل بقای تحقیقات، مراکزتحقیقاتی و حجم تحقیقات را باید در
بطن نیازهای جامعه جستجو کرد(4).
در نظام
مدیریتی جاری،پژوهش یک قدم از واقعیتها عقب است و تا وقتی که ‹مسئله› به ‹بحران›
تبدیل نشده است مورد پژوهش و مورد توجه پژوهشگران قرار نمی گیرد. پژوهشگران در
نهادهای پژوهشی بنا به سلیقه و تخصص شخصی موضوعات تحقیق را انتخاب می کنند و
منابع و امکانات تحقیقاتی را تخصیص می دهند. معمولاً این تصمیم که کدام تکنولوژی
باید توصیه گردد، غالباً در رده های بالای اداری و بدون توجه به نیازهای واقعی
اتّخاذ می شود. در چنین محیطی، متخصّصان و پژوهشگرانی که از رهیافتهای متداول تا
حدودی منحرف شده اند به کرات در می یابند که از منابع
پژوهشی محروم مانده اند و پژوهشگران شمال کیفیت کار پژوهشگران جنوب را براساس
معیارهایی که خود تعیین کرده اند ارزشیابی می کنند(3).
سیاست های
حمایتی دولت در تحقیق و توسعه:
در حال حاضر
وظیفة کنونی مسئولین و تصمیم گیرندگان عالی کشور این است که با حمایتهای عملی خود
به گسترش سطح و عمق تحقیقات در کشور بپردازند. اصولاً تحقیق و توسعه در کشورهای در
حال توسعه ماهیتی دولتی دارد و بیشتر اعتبارات تحقیقاتی از بودجة عمومی دولت تامین
می شوند . اما تجربه نشان داده است که
فعالیت در زمینه تحقیق و توسعه نباید صرفاً به قلمرو دولت محدود شود، زیرا دولت ها
عموماً ، علیرغم سعی و کوشش فراوان در فعالیتهای تحقیق و توسعه با نارسایی ها و
کاستی ها و عدم موفقیتهایی مواجه بوده اند(4) .
به هر حال
کاملاً مسلم است که هم حضور بخش دولتی و هم حضور بخش خصوصی در امر تحقیق و توسعه
کاملاً ضروری میباشد. در برخی از حوزه ها این تنها
دولت است که باید بر اساس منافع ملی، عهده دار امر تحقیق و توسعه گردد. این مسئله
به ویژه در زمینه های کلیدی، مثل تحقیقات استراتژیک و کلان امری اجتناب ناپذیر
است. ام?ا در حوزه های دیگر باید دخالت
دولت با مطالعه دقیق صورت پذیرد. در این خصوص هر چند نمی توان یک حکم کلی صادر
نمود ولی می توان با اطمینان زیادی گفت که دولت باید بیش از آنکه نقش اجرایی در
توسعه تکنولوژی داشته باشد، به فکر حمایت از آن باشد و در موارد ضروری به نحوی
قابل انعطاف از ابزارهای موثر خود استفاده کند.
نقش دولت در
توسعه تکنولوژی بسیار حساس است و نباید انتظار داشت که دولت رهبری و ادارة فرآیند
توسعه تکنولوژی را،بویژه در حوزه های استراتژیک و کلان رها کند. نظام تحقیق و
توسعه در بخش دولتی را می توان مکمل مدیریت علم و تکنولوژی دانست. میزان بودجه تعیین شده برای تحقیق و توسعه در واقع
نمایان گر میزان تعهد دولت نسبت به تحقیق و توسعه است. تخصیص 0/5 درصد تولید
ناخالص ملّی در مقایسه با ارقام تخصیص داده شده توسط رقبای ما، یک امر کاملاً
ناخوشایند است و این میزان بایستی به حداقل 1/5 تا 2
درصد برسد.
اجرا و طراحی محراب نما کاشی کاری با بهترین قیمت