ایجاد و یا
حضور فعال در مراکز و مؤسسات منطقه ای و بین المللی یکی از روشهای کسب تکنولوژی،
امکانات و نیروی انسانی برجسته است؛ زیرا این موضوع زمینهای برای انتقال تکنولوژی
و بومیکردن آن محسـوب مـیشـود. این مراکز که عموماً با بودجة
نهادها و سازمانهای بین المللی فعالیت میکنند، علاوه بر اینکه بار مـالی چنـدانی
بـر کشور تحمیل نمینمایند، امکان تحقیقات مدرن و سطح بالا و بعضاً پرهزینه را نیز
فـراهم مـیسـازند. تجربـة سـایر کشورها در این زمینه نیز موفقیتآمیز بوده است.
مـثلاً مرکـزتحقیقـات بین المللی کشـاورزی در منـاطق خشـک (ICARDA
(که ابتدا قرار بود در ایران تأسیس گردد و بنا به دلایلی به سوریه
انتقـال یافـت، هـماکنـون یکـی از فعالترین مراکز در این زمینه است.
این مراکز
علاوه بر فعالیتهای پژوهشی، با ایجاد دوره های آموزشـی کوتـاهمـدت در امـر آمـوزش
و بـازآموزی متخصصین نقشی اساسی در توسعة آموزش ایفا مینمایند. ضمن اینکه امکان
انجام پروژه های تحقیقاتی مشـترک با متخصصین برجستة سایر کشورها نیز فراهم میگردد
که باعث کسب تجربیـاتی گرانبهـا بـرای نیروهـای داخلـی خواهد شد. بنابراین حتی اگر
امکان احداث چنین مراکزی در داخل کشور نیز وجود نداشته باشد، بسط و تقویـت همکاری
و حضور در مراکزی از این دست بسیار مفید خواهد بود.
جذب دانشمندان
کشورهای خارجی یا حداقل کشورهای اسلامی
کمبود نیروهای
متخصص در بیوتکنولوژی از معضلات اصلی ایران است و نبـود بودجـه و فضـای مناسـب و
عـدم تأمین مالی و معنوی پژوهشگران نیز این مشکل را تشدید کرده است. باید توجه
داشت که در حال حاضر، تعـداد متخصصین موجود در امر بیوتکنولوژی در کشور تقریباً 20
درصد تعداد مـورد نیـاز مـیباشـد و تـأمین 80 درصـد کمبود با تکیه بر امکانات
اقتصادی و علمی ایران به راحتی امکانپذیر نیست. لذا بهرهگیری از نیروهای متخصـص و
پژوهشگر از دیگر نقاط جهان به ویژه کشورهای اسلامی و یا متحدین سیاسی امری است کـه
بایـد بـه آن توجـه داشت. باید اذعان داشت که بدون استفاده از امکانات جهانی،
تبدیل شدن به مهـرهای مطـرح در جهـان، آرزویـی دست نیافتنی است
اعمال سیاست
باز و ارائه امکانات علمی مساوی و بهرهمند ساختن آنـان از قـوانین کـار و امـور
اجتمـاعی، موجـب ترغیب دانشمندان کشورهای دیگر برای مهاجرت به کشور میشود. اعطای
بودجه های تحقیقاتی ویژه به این گونه دانشمندان هم باعث جذب آنان میشود. بـا ایـن
سیاسـت، عـلاوه بـر تـأمین نیـروی انسـانی، تجهیـزات فیزیکـی و امکانات دیگر نیز
در خدمت سیاستهای کشور در میآید. بعد از جذب این نیروها، تسهیل در امر فعالیـت
آنهـا و ایجاد فضای مناسبی برای رشد و ارائه تفکرات علمی آنها از عوامل کامیابی در
این زمینه است.
ایجاد قطبهای
علمی-صنعتی در مناطق خاصی (مستعد) از کشور
بیوتکنولوژی
از جمله علومی است که به امکانات تحقیقاتی نسبتاً زیادی نیاز دارد (البته در مجموع
این تکنولـوژی جزو تکنولوژیهای مغزبر و نه سرمایه بر محسوب میشود). لذا همانند
سایر کشورها از جمله کانـادا، ژاپـن، کوبـا، کره جنوبی، هند و غیره که تجربیات
موفقیتآمیزی در این زمینه دارند، در ایران نیز باید به سمت ایجاد قطبهای
علمی-صنعتی حرکت نمود که مراکز مرجع آموزشی، پژوهشی و صنعتی در کنار یکدیگر در این
منـاطق فعالیـت نموده و بعنوان مکمل یکدیگر عمل کنند تا اتصال حلقه های زنجیـره
تولیـد بهـم متصـل شـوند. بنـابراین در زمینـة بیوتکنولوژی میبایست با توجه به
پتانسیلهای موجود در برخـی منـاطق کشـور، حـداقل در چنـد دانشـگاه معتبـر،
امکانـات مناسـبی فـراهم نمـود بـه طـوریکـه آن دانشـگاه هـا محـور آمـوزش و
تحقیقـات دانشـگاهی در زمینـة بیوتکنولوژی باشند.
فروش کاشی سنتی گره ترکیبی