hc8meifmdc|2011A6132836|Ranjbaran|tblEssay|Text_Essay|0xfcff9ce000000000f405000001000100
کاشی کاری مقرنس :
مقرنس یکی از مهمترین
عنصرها در تزئین معماری میباشد .
برای زیبا کردن
بناهای ایرانی از جمله مساجد و مقبره ها استفاده میشود .
مقرنس شباهت زیادی به
لانه های زنبور دارد و در بنا به صورت طبقاتی که روی
هم ساخته شده است، برای آرایش
دادن ساختمان ها برای انکه به تدریج از یک
شکل هندسی به شکل هندسی دیگر تبدیل شود
به کار میرود .
این مقرنس هارا
میتوان از جمله وسایل تاثیرگذار در ساختن گنبد ها دانست که
بعد محتوای نظری اولیه را
از دست داده و بیشتر برای تزئین به کار گرفته است
با نگاه کردن به شکل
های طبیعی قندیل های یخی و آهکی داخل غارهای ایران
متوجه میشویم که به احتمال زیاد
هنرمندان برای باراول از همین قندیل ها الگو
برداشته و هنرنمایی کردند و عین آن را
در سطوح داخلی و خارجی با استفاده از
آجر و گچ و سیمان به کار گرفته اند .
مقرنسها معمولا برای
سطوح فرورفته گوشه های زیر سقف ایجاد میشود .
اما محل قرارگرفتن
این مقرنس ها میتواند در بالای دیوارها – سقفها – گوشه های سردرها و... باشد .
مقرنس توانست بر
هنرهای تزئینی و صنایع دستی دیگر اثر مفید گذاشته و
موجب تکوین و افزایش انواع
هنرها مانند : فرش بافی – کاشی کاری – گچبری
و... شود .
در طول تاریخ مقرنس
سازی هم مانند هنرهای تزئینی دیگر سیر تکاملی را ازنظر
کثرت کاربرد و از نظر
افزونی مواد پیمود .
این نوع کاشی کاری با
آغاز ساختمان مسجد ها و مدارس علوم دینی در
قالبهای جدید جای مهم را برای خود باز
کرد و دارای اهمیت زیادی شد .
دراوایل حکومت اسلام
به طور کلی مقرنس یعنی 4 توع مقرنس های تزئینی در
بیشترین بناهای این زمان استفاده
شد .
البته مقرنس های لانه
زنبوری کمتر به کار گرفته میشد .